Είμαστε ακόμα εδώ


eiamste_akoma_edo
Ένας μεσήλικας υπάλληλος, με πολλά οικονομικά προβλήματα, πηγαίνει στη δουλειά του. Είναι αποφασισμένος να αποκρούσει τα σχέδια του διευθυντή του, που σκοπό έχουν να του δυσκολέψουν ακόμα περισσότερο τη ζωή. Θέλει αυτή τη φορά να μην κάνει πίσω, όπως έχει συμβεί πολλάκις στο παρελθόν, αλλά να διεκδικήσει ένα καλύτερο πόστο.

Μια ανήσυχη γυναικά, που διατηρεί ένα μικρό μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας, νιώθει την ανάγκη να δοκιμάζει πράγματα, να αποκτά νέες εμπειρίες. Η τελευταία της περιπέτεια όμως τη βάζει στο στόχαστρο της Αστυνομίας. Μετανιωμένη ψάχνει δρόμο διαφυγής.

Ένας συνομήλικός τους αστυνομικός, στέλεχος της Αντιτρομοκρατικής, βρίσκεται κοντά σε μια επιτυχία που θα απογειώσει την καριέρα του· την εξάρθρωση μιας αόρατης τρομοκρατικής ομάδας. Έχει λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να το πετύχει.

Όλοι έχουν τις ζωές τους, με τις χαρές και τις λύπες που τους αναλογούν. Όμως από τη μέρα που οι δρόμοι τους συναντώνται, τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο. Πρώτα το παρελθόν, που διεκδικεί με πείσμα όσα δεν μπόρεσε να πραγματώσει, και αμέσως μετά ο έρωτας, που δεν λέει να συμβιβαστεί με τη λογική, θα τους βάλουν σε μπελάδες. Μόλις όμως μπουν στο στόχαστρο ενός νέου τρομοκράτη, η κατάσταση ξεφεύγει. Ο αγώνας για την επιβίωση θα αποδειχτεί πορεία προς την αυτογνωσία.

buy-nowapospasmaΈνα πολιτικό θρίλερ με απρόβλεπτη εξέλιξη και ακόμα πιο απρόβλεπτο τέλος.

Εκδότης:Ωκεανίδα / Έτος έκδοσης:2014 / ISBN:960-410-708-7 / Σελίδες:424 / Σχήμα:21×14

Άτιμη κρίση, εκδίδομαι για δεύτερη φορά.
Δεν είναι η έκδοση, ούτε το δις εξαμαρτείν που με πειράζει. Έτσι κι αλλιώς δεν είμαι άντρας σοφός.
Είναι την παρουσία της που πάω να συνηθίσω…

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

SKOEDAS_2

Ο Δημήτρης Γιατρέλλης (Πολιχνίτος 1959) μας έδωσε πριν δύο χρόνια ένα πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημα, με τον τίτλο «Το τραγούδι του κούκου» (Γαβριηλίδης).

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από την «Ωκεανίδα» ένα νέο βιβλίο, ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα-πολιτικό θρίλερ, που κρατάει τον αναγνώστη σε αγωνία από τις πρώτες σελίδες μέχρι το τέλος.

Δυο λόγια για την υπόθεση:
Ένας μεσήλικας υπάλληλος, με πολλά οικονομικά προβλήματα, πηγαίνει στη δουλειά του. Είναι αποφασισμένος να αποκρούσει τα σχέδια του διευθυντή του, που σκοπό έχουν να του δυσκολέψουν ακόμα περισσότερο τη ζωή.

Θέλει αυτήν τη φορά να μην κάνει πίσω, όπως έχει συμβεί πολλάκις στο παρελθόν, αλλά να διεκδικήσει ένα καλύτερο πόστο.
Μια ανήσυχη γυναίκα, που διατηρεί ένα μικρό μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας, νιώθει έντονη την ανάγκη να δοκιμάζει πράγματα, να αποκτά νέες εμπειρίες.

Η τελευταία της περιπέτεια όμως τη βάζει στο στόχαστρο της Αστυνομίας. Μετανιωμένη, ψάχνει δρόμο διαφυγής.
Ένας συνομήλικός τους αστυνομικός, στέλεχος της Αντιτρομοκρατικής, βρίσκεται κοντά σε μια επιτυχία που θα απογειώσει την καριέρα του· την εξάρθρωση μιας αόρατης τρομοκρατικής ομάδας. Έχει λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να το πετύχει.
Όλοι έχουν τις ζωές τους, με τις χαρές και τις λύπες που τους αναλογούν. Όμως από τη μέρα που οι δρόμοι τους συναντώνται, τίποτα πια δε θα είναι το ίδιο.

Πρώτα το παρελθόν, που διεκδικεί με πείσμα όσα δεν μπόρεσε να πραγματώσει, και αμέσως μετά ο έρωτας, που δε λέει να συμβιβαστεί με τη λογική, θα τους βάλουν σε μπελάδες. Μόλις όμως μπουν στο στόχαστρο ενός νεαρού τρομοκράτη, η κατάσταση ξεφεύγει.

Ο αγώνας για την επιβίωση θα αποδειχτεί πορεία προς την αυτογνωσία.
Να ένα μικρό δείγμα γραφής: «Να τον απολύσουν ύστερα από τέτοια εξέλιξη με την υγεία του, δεν ήταν το επικρατέστερο σενάριο. Ο Αλεξίου κρατούσε ακόμα τα προσχήματα. Το πιο πιθανόν ήταν να του αλλάξουν ειδικότητα, από πωλητή να τον κάνουν υπάλληλο γραφείου.

Θα ποντάριζαν στο πρόβλημα υγείας του, μια και δεν έπρεπε να στρεσάρεται με τους πελάτες, ούτε να καταπονείται με την οδήγηση. Ήταν μια εύλογη κίνηση και θα έπρεπε να βρει τρόπους να την αντιμετωπίσει γιατί, εκτός των άλλων, θα είχε σοβαρή μείωση εσόδων, αφού θα έχανε τα ποσοστά των πωλήσεων.

Ήταν εποχές αυτές για οικονομικές απώλειες; Θα έπρεπε να τους αντιπροτείνει ή να μείνει πωλητής – και ο Οικονόμου από την ανταγωνιστική εταιρεία, παρά το έμφραγμα, συνέχιζε – ή να ενσωματωθούν τα ποσοστά στο μισθό του. Δεν ήξερε πως και να γινόταν αυτό, έπρεπε να ρωτήσει το σωματείο. Το σωματείο, ποιο σωματείο;

Μόλις εκείνη τη στιγμή θυμήθηκε πως είχε χρόνια να ασχοληθεί με το συνδικαλισμό. Όσο ανέβαινε ο μισθός του, τόσο εκείνος απομακρυνόταν απ’ αυτήν τη δραστηριότητα, κάτι που σε άλλες εποχές θα του φαινόταν αδιανόητο και μόνο να το σκεφτεί. Έπρεπε να λύσει το θέμα, να καλύψει το κενό…»

Παναγιώτης Σκορδάς   Εφημερίδα Εμπρός

 

1234755_218635824961390_181485545_n

Το βιβλίο του Δημήτρη Γιατρέλλη ‘Είμαστε ακόμα εδώ’ από τις εκδόσεις Ωκεανίδα, αν έπρεπε κάποιος να το περιγράψει με λίγες μόνο λέξεις, είναι πιθανόν να έλεγε πως πρόκειται για μια ασυνήθιστη ιστορία, συνηθισμένων ανθρώπων, με ασυνήθιστη όμως εξέλιξη! Οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας παίρνουν σάρκα και οστά και γίνονται πρωταγωνιστές σε μια ιστορία από εκείνες που η μοίρα καμιά φορά επιλέγει να παίξει κι ως θεατής απολαμβάνει την εξέλιξη κρυφογελώντας. Μια γυναίκα και δυο άντρες, παλιοί συμμαθητές, συναντώνται μετά από πολλά χρόνια στην Αθήνα της κρίσης, ο καθένας κουβαλώντας στην πλάτη τη δική του ιστορία. Με φόντο την αριστερή ιδεολογία που φτάνει ενίοτε στα άκρα, τρομοκράτες κι αστυνόμοι συγκρούονται σε ένα παιχνίδι χαρακτήρων που αναδύονται αβίαστα κι εξόχως περιγραφικά από την πένα του συγγραφέα. Και στο βάθος όλων αυτών ο ανεκπλήρωτος έρωτας και το αβίωτο πάθος που καταλαμβάνοντας την πρώτη γραμμή στο συνειδητό αλλά και το υποσυνείδητο των πρωταγωνιστών, οδηγεί τις εξελίξεις.

Ο Δημήτρης Γιατρέλλης έχει φτιάξει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Την έχει διανθίσει με στοιχεία ρεαλιστικά αλλά χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη ενώ ταυτόχρονα φροντίζει με επιμέλεια να συμπεριλάβει μια ολόκληρη πολιτική ιδεολογία με εξαιρετικό και ανάγλυφο τρόπο. Η ατμόσφαιρα της εποχής της κρίσης που διανύουμε αποτελεί το κάδρο της ιστορίας μέσα στην οποία διαδραματίζονται όλα τα γεγονότα. Ο συγγραφέας όμως, έχει καταφέρει κυρίως να σκιαγραφήσει τον σύγχρονο άνθρωπο, το σύγχρονο Έλληνα, χωρίς περιστροφές ή εξωραϊσμούς, κι αυτό είναι ίσως το δυνατότερο σημείο του μυθιστορήματος.

Από τη σκοπιά του ο αναγνώστης είναι σχεδόν βέβαιο πως θα εγκλωβιστεί στην ιστορία θέλοντας με κάθε τρόπο να φτάσει στο φινάλε. Η δράση και η εξέλιξη γίνεται με το ρυθμό που πρέπει ενώ κάθε κεφάλαιό της αφήνει μια υπόσχεση για το επόμενο, πότε καλή και πότε όχι. Η αγωνία είναι διάχυτη παντού και η ανησυχία για τους πρωταγωνιστές είναι καθηλωτική. Το βιβλίο ‘Είμαστε ακόμα εδώ’ αξίζει να διαβαστεί από όλους αλλά κυρίως από τους αναγνώστες εκείνους που ψάχνουν τις λεπτομέρειες πίσω από τους χαρακτήρες των πρωταγωνιστών. Δε θα ήταν υπερβολή αν κανείς το χαρακτηρίσει ως ένα από τα ωραιότερα βιβλία της χρονιάς!

Κώστας Θερμογιάννης   Ιστοσελίδα Το βιβλίο.νετ

 

392936_106663089446943_602733352_n

Προτεινόμενο βιβλίο για το καλοκαίρι.

«Είμαστε ακόμα εδώ» του Δημήτρη Γιατρέλλη (Ωκεανίδα). Μυθιστόρημα-έκπληξη από έναν παλιό, καλό φίλο. Η απροσδόκητη συνάντηση φίλων, μετά από δεκαετίες, φέρνει τα πάνω-κάτω στη ζωή τους και αναβιώνει ανεκπλήρωτα πάθη.

Ευτύχης Παλλήκαρης  Δημοσιογράφος

 

 

αρχείο λήψης (1)

Είμαστε ακόμα εδώ

Δημήτρης Γιατρέλλης
Είμαστε ακόμα εδώ
Ωκεανίδα, 2014
Το πιθανότερο είναι πως, αν έβλεπα αυτό το βιβλίο στο βιβλιοπωλείο, μάλλον δεν θα το είχα επιλέξει. Τι θα είχε άραγε να μου πει ένας άγνωστος συγγραφέας, ένα ακόμα όνομα μέσα στη σύγχρονη ελληνική πλημμυρίδα των συγγραφέων ή των «συγγραφέων»; Γι’ αυτό ιδιαίτερα ευχαριστώ το Δημήτρη Γιατρέλλη που είχε την καλοσύνη να μου στείλει το βιβλίο του, το οποίο αιχμαλωτίζοντας το ενδιαφέρον μου από τις πρώτες σελίδες, μου χάρισε ώρες αναγνωστικής απόλαυσης.
Αξιόλογο το «Είμαστε ακόμα εδώ» από πολλές απόψεις. Για τα θέματα που θίγει, για τον επιτυχή συνδυασμό του παρόντος με την αναπόληση μιας εποχής περασμένης, αλλά οικείας στους …κάπως μεγαλύτερους, για τους ολοκληρωμένους χαρακτήρες που στήνει, για την τεχνική που ακολουθεί.
Ο μύθος περιστρέφεται γύρω από τέσσερα βασικά πρόσωπα. Αρχίζει με τον Νίκο Πολίτη, έναν πενηντάχρονο υπάλληλο εταιρείας που κοντά στα επαγγελματικά και οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει, προστίθενται τα οικογενειακά και σε λίγο και τα προβλήματα υγείας. Ο δεύτερος χαρακτήρας είναι μια ώριμη, ωραία γυναίκα, η Ελένη Καμπά. Ανύπαντρη, μοναξιασμένη, που είτε από επιθυμία της ανθρώπινης επικοινωνίας είτε αναζητώντας σκοπό στη ζωή της, παρασύρεται σε μια παράνομη οργάνωση. Το τρίτο πρόσωπο είναι ο Βασίλης Σγουρός, αστυνομικός, στέλεχος της Αντιτρομοκρατικής, που κι αυτός κουβαλάει τα δικά του προβλήματα. Και τέλος ο Σωτήρης. Ένας νέος τρομοκράτης, ένας «αντάρτης των πόλεων», που με πάθος υπερασπίζεται τις απόψεις του.
Καθένα από τα κεφάλαια του βιβλίου επικεντρώνεται σε ένα από τα βασικά πρόσωπα. Πολύ σύντομα όμως οι ζωές τους θα διασταυρωθούν και το παρελθόν θα συνδυαστεί με το παρόν. Οι τρεις, ο Πολίτης, ο Σγουρός και η Καμπά υπήρξαν συμμαθητές και μέλη της κομμουνιστικής νεολαίας με την ωραία Ελένη, διαφιλονικούμενο έπαθλο μεταξύ των δύο νεαρών. Η ζωή και οι συνθήκες τους χώρισαν, για να συναντηθούν τώρα, δεκαετίες μετά, σε διαφορετικούς ρόλους ο καθένας. Ποια θα είναι η εξέλιξη; Τι κατάληξη θα έχει αυτή η απρόσμενη συνάντηση ύστερα από τόσα χρόνια; Είναι οι άνθρωποι ίδιοι με αυτούς που υπήρξαν κάποτε στα νιάτα τους;
Πρωτότυπη κι ενδιαφέρουσα και η τεχνική του συγγραφέα. Η αφήγηση γίνεται σε τρίτο πρόσωπο, η αναφορά όμως στο παρελθόν γίνεται με πρωτοπρόσωπη αφήγηση καθενός από τα κύρια πρόσωπα, ξεδιπλώνοντας έτσι σκέψεις και συναισθήματα, αλλά και στιγμές του κοινού τους παρελθόντος.
Έχω την εύλογη υποψία πως ένας από τους λόγους που μου άρεσε τόσο αυτό το βιβλίο, είναι η ταύτιση και η αναπόληση δικών μου βιωμάτων. Αν και… ολίγον παλαιότερη από τους ήρωες του Γιατρέλλη, ξανάζησα μαζί τους τα φοιτητικά πάρτυ, («τα πιο ωραία λαϊκά σε σπίτια με μωσαϊκά τα είχαμε χορέψει» που τραγουδά και η Πρωτοψάλτη), τα κορίτσια που περίμεναν να τα ζητήσει για χορό κάποιο αγόρι, τα αγόρια μες στη δική τους εφηβική δειλία, τις ιδεολογικές συζητήσεις, τα μουσικά ακούσματα της εποχής. Βρίθουν στο βιβλίο οι μουσικές από Jim Morison ως Μητροπάνο. Άλλωστε ο ίδιος ο τίτλος του βιβλίου είναι παρμένος από το ομώνυμο τραγούδι των αδελφών Κατσιμίχα, στίχους του οποίου ο συγγραφέας προτάσσει του βιβλίου:
Ακόμη κι αν αυτοί που θέλαμε δε γίναμε
ακόμη κι αν αυτοί που ήμασταν δε μείναμε.
Είμαστε ακόμα εδώ, είμαστε ακόμα εδώ,
ψάχνοντας στα τυφλά καινούριους τρόπους.

Blog Anagnostria

 

481096_3946045703180_1582744898_n

«ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ», ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΑΤΡΕΛΛΗΣ, ΩΚΕΑΝΙΔΑ

Το μυθιστόρημα του Γιατρέλλη είναι ένα ακόμη βιβλίο για την κρίση. Βασικοί ήρωες τρεις μεσήλικες, δυο άντρες και μια γυναίκα, οι οποίοι υπήρξαν συμμαθητές και σύντροφοι και, αφού χάθηκαν για σχεδόν 35 χρόνια, συναντιούνται ξανά.
Η ιστορία ξεκινά με την Ελένη Καμπά, η οποία, μολονότι μια ολόκληρη ζωή πάλευε μέσα από τις τάξεις της αριστεράς, κοινοβουλευτικής ή μη, με αφορμή τα μάτια ενός όμορφου νεαρού (ο τέταρτος πρωταγωνιστής της ιστορίας), του Σωτήρη Ιωάννου, μπλέκει με μια τρομοκρατική οργάνωση. Ο ένας από τους παλιούς της συμμαθητές και πρώην εραστής της, ο Βασίλης Σγουρός, ο οποίος είναι αστυνομικός και υπηρετεί στην αντιτρομοκρατική, τη συλλαμβάνει. Και κάπου εκεί αρχίζουν όλα…
Ο Γιατρέλλης πλέκει τρεις διαφορετικές ιστορίες, μια για τον κάθε πρωταγωνιστή του βιβλίου. Ξεκινά με τον Νίκο Πολίτη, ο οποίος είναι πωλητής σε κάποια εταιρεία, συνεχίζει με την Ελένη Καμπά και, κατόπιν, περνά στον Βασίλη Σγουρό. Όσο γυρνούν οι σελίδες του βιβλίου, τόσο οι τρεις διαφορετικές ιστορίες ακουμπούν η μια την άλλη. Και για να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τα όσα έχουν συμβεί μεταξύ τους, κάνει συνεχή φλας μπακ.
Αν έπρεπε να κατατάξω κάπου το μυθιστόρημα του Γιατρέλλη θα το χαρακτήριζα αστυνομικό, αλλά με πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις. Κι αυτό γιατί μπορεί να έχει ως κεντρικό άξονα την εμπλοκή της Ελένη με την αστυνομία αλλά, ταυτόχρονα, εστιάζει και στα προσωπικά αδιέξοδα των ηρώων. Στους διαλυμένους ή υπό διάλυση γάμους τους, στο άγχος της επαγγελματικής επιβίωσης, στο αν οι δρόμοι που πήραν ήταν σωστοί ή λάθος.
Βασικό πλεονέκτημα του βιβλίου το σασπένς. Απ’ όταν το ανοίξεις δύσκολα θα το αφήσεις από τα χέρια σου. Δουλεμένοι οι χαρακτήρες του, πείθουν, τα όσα πράττουν και λένε έχουν γερές βάσεις. Ως και η συμπεριφορά του νεαρού τρομοκράτη, του Σωτήρη Ιωάννου, που έχει τον μικρότερο ρόλο από τους πρωταγωνιστές, είναι, μέσω της παρουσίασης του παρελθόντος του, εξηγήσιμη.
Επειδή έχω πει ξανά ότι είναι εκνευριστικό να φανερώνεις την υπόθεση ενός μυθιστορήματος, θα αρκεστώ σε αυτά τα λίγα. Πάντως, έχω την αίσθηση ότι όποιος αγαπά το συγκεκριμένο είδος, θα αγαπήσει και το βιβλίο του Γιατρέλλη. Αν, μάλιστα, έχει και… το σαράκι της αριστεράς, τότε είναι σίγουρο ότι θα το απολαύσει.
Και κάτι τελευταίο (και άσχετο): Δεν είμαι, ούτε φιλοδοξώ να γίνω, κριτικός λογοτεχνίας. Κι επειδή μου αρέσει να είμαι ειλικρινής, πιστεύω ότι δεν το έχω. Η κριτική χρειάζεται κάποιες ειδικές ικανότητες τις οποίες δεν διαθέτω. Ως εκ τούτου, κάθε φορά που μιλάω για ένα βιβλίο μεταφέρω τη γνώμη ενός αναγνώστη. Άντε, ενός αναγνώστη που έχει το ελάττωμα της συγγραφής.

Νίκος Αραπάκης  Συγγραφέας

 

Scan4

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

10891547_1066921606667291_3080326021108309053_n

 

 

 

 

 

Πάνος Σταθόγιαννης  Συγγραφέας  Περιοδικό: Αίτιον Μάρτιος 2015

 

 

11059429_10153453053372045_1007437224055825293_n

Ένα επίκαιρο κοινωνικό και πολιτικό θρίλερ που με καθήλωσε. Τρεις αρχικά άγνωστοι άνθρωποι που τελικά συνδέονται, πολιτικές και ιδεολογικές αναζητήσεις, άκρα αριστερά, γραμμή οργάνωσης, ΓΑΔΑ και ανακρίσεις, γιάφκα, κοινωνικές αντιθέσεις, ανθρωποκυνηγητό, ανατροπές, καταπληκτικά σκιαγραφημένοι χαρακτήρες, όλα εδώ! Φρέσκο, ολοζώντανο, καθηλωτικό, το νέο μυθιστόρημα του κυρίου Γιατρέλλη με ξαγρύπνησε!

Ο Νίκος Πολίτης είναι υπεύθυνος πωλήσεων σε μεγάλη εταιρεία και διαζευγμένος. Το στρες και η κούραση του προκαλούν έμφραγμα. Στη διάρκεια της ανάρρωσης αναθεωρεί πολλά πράγματα από την καθημερινότητά του και τη φιλοσοφία ζωής. Ώσπου ξαναβλέπει την Ελένη Καμπά.

Η Ελένη Καμπά, γυναίκα στη μέση ηλικία, εντάσσεται σε μια ομάδα ένοπλης πάλης, θεωρώντας την το τελευταίο καταφύγιο πολιτικής δράσης, μιας και είχε βρεθεί σε ιδεολογικό αδιέξοδο, ούσα στα πενήντα, «το ηλιακό σταυροδρόμι της γυναίκας στις αρχές του 21ου αιώνα». Συλλαμβάνεται από την Αστυνομία γιατί συνδέεται με τη γιάφκα της οργάνωσης. Δεν κρίνεται προφυλακιστέα, όμως, χάρη στον Βασίλη Σγουρό κι έτσι αγωνίζεται να στήσει τη ζωή της από την αρχή.

Ο Βασίλης Σγουρός, μέλος της Αντιτρομοκρατικής, εκπλήσσεται όταν ανακρίνει την Ελένη, γιατί είναι παλιά του γνωστή. Η έγγαμη ζωή του έχει πάρει την κατιούσα και το απωθημένο «Ελένη» των γυμνασιακών του χρόνων τον βάζει σε δίλημμα.

Ο Σωτήρης είναι ο αρχηγός της τρομοκρατικής οργάνωσης Αειφόρος Δράση και έχει μπει στο στόχαστρο της Αντιτρομοκρατικής. Θα καταφέρει η Ελένη Καμπά να τον κάνει να ξεπεράσει τα σεξουαλικά και ιδεολογικά του προβλήματα;

Η ιστορία αφορά κυρίως αυτούς τους τρεις ανθρώπους, τη ζωή των οποίων ο συγγραφέας με μαεστρία συστήνει σιγά σιγά και χωρίς μονοδιάστατη αφήγηση. Πότε γυρνάμε στο παρελθόν, πότε επιστρέφουμε στο τώρα, πότε μαθαίνουμε τι συνέβη τότε, στα επαναστατικά γυμνασιακά χρόνια, αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας, που όλοι τους ανήκαν στην ίδια κομματική νεολαία και ήρθαν αντιμέτωποι με την επιλογή ανάμεσα στην προσωπικη ελευθερία, αξιοπρέπεια και σκέψη και στη γραμμή του κόμματος, στο οποίο οφείλουν υποταγή (αν ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε και δεν υπάκουε στο κόμμα θα ήμαστε παιδική χαρά, όπως περίπου λέει το κείμενο). Ένα σοβαρό γεγονός στο παρελθόν που συνδέει τον Βασίλη, την Ελένη και τον Νίκο εξακολουθεί να θεωρείται αγκάθι στις μεταξύ τους σχέσεις. Έτσι ξεκινάει κι ένα από τα πιο πρωτότυπα ερωτικά γαϊτανάκια, το οποίο σε συνδυασμό με τη ρεαλιστική, κινηματογραφική γραφή, δημιουργεί ένα καλοστημένο θρίλερ που με άφησε με κομμένη ανάσα.

Εκτός από την πλοκή που είναι πολύ καλοδουλεμένη, κατάλαβα και πολλά πράγματα γύρω από τη νοοτροπία των κομματικών οργανώσεων (μάλλον συγκεκριμένου προσανατολισμού). Τα λόγια είναι κοφτερά και αληθινά: «Εξάλλου, όταν δέχτηκε να μπει στην ομάδα του, δεν το έκανε μόνο σαν ρέκβιεμ αποχαιρετισμού της πολιτικής δράσης έτσι όπως αυτή εκφραζόταν απ’ τα πολλά σχήματα της Αριστεράς. Έναν αποχαιρετισμό που τον πάλευε μέσα της τον τελευταίο καιρό, όταν άρχισε να πιστεύει πως όλες αυτές οι πολιτικές δεν εξέφραζαν κοινωνικές τάξεις, ούτε καν ομάδες, παρά μόνο τον πολιτικό ναρκισσισμό όσων τις διατύπωναν». (σελ 185). Κάλλιστα θα μπορούσα να διαβάσω φιλιππικούς για την ένταξη σε τέτοιες οργανώσεις και για τα κακά που δημιουργούν κυρίως στην ελεύθερη σκέψη, όμως στο κείμενο δίνεται μια ωραία πρόταση-κατακλείδα γι’ αυτές τις νοοτροπίες: «Το να αλλάζεις όμως απόψεις με την απόκτηση γνώσεων και εμπειριών είναι πολύ πιο υγιές από το να μένεις προσκολλημένος σε δόγματα και καταστάσεις ξεπερασμένες από τη ζωή» (σελ. 391). Έτσι λοιπόν διέκρινα μια αμερόληπτη και αντικειμενική παράθεση γεγονότων μέσα από τις οργανώσεις αυτές, κατάλαβα πόσο εύκολα μπορεί κάποιος εντός προσωπικού αδιεξόδου να κινηθεί λίγο ακόμη πιο αριστερά αλλά πάνω από όλα πόσο εύπλαστος είναι ο ανθρώπινος χαρακτήρας και πόσο χειραγωγήσιμος.

Η αγωνία κορυφώνεται όταν τα πιόνια παίρνουν τις τελικές θέσεις τους και η ιστορία οδεύει προς το τέλος. Καμία αψυχολόγητη αντίδραση, καμία απιθανότητα, διάλογοι στέρεοι και αληθοφανείς, χαρακτήρες τρισδιάστατοι και πολύ καλά σκιαγραφημένοι, μοναδική δεξιότητα στην πλοκή είναι λίγα μόνο από τα θετικά στοιχεία του υπέροχου και διαφορετικού αυτού μυθιστορήματος.

Πάνος Τουρλής  Κριτικός