Μας πήρε και μας σήκωσε…


439

 

Σήμερα δεν βρέχει. Φυσάει όμως πολύ. Είναι μια από κείνες τις μέρες που ο αέρας λες και σου μιλάει. Το κάνει με ταραχή, φανερώνει μια αγωνία στη βουή του σαν τη φωνή που χρόνια με διαβρώνει:

Πόσοι ακόμα δρόμοι, πόσες θάλασσες, για πόσα χρόνια;

Αντί για απάντηση σκόνη, χώμα. Ένα ρίγος με διαπερνά και ασυναίσθητα κουμπώνω το σακάκι. Έξω υπάρχει κινητικότητα. Η φύση ετοιμάζεται για τον χειμώνα. Τα χελιδόνια κάνουν τις αποχαιρετιστήριες πτήσεις, αλλά τα σπουργίτια σημασία δεν δίνουν· απολαμβάνουν το αγαπημένο τους λασπόλουτρο σε μια λακκούβα με βρόχινο νερό. Μια στρατιά από μυρμήγκια μεταφέρει τα τελευταία εφόδια, με τέτοιο ζήλο, που αφήνει άφωνα τα τζιτζίκια. Μόνο τα φυτά, μαζεμένα και άτονα, θυμίζουν τη διάθεση των ανθρώπων στην απάνθρωπη εποχή μας. Τα φύλλα τους έχουν χάσει την ελπίδα και κάτωχρα  αγωνίζονται να κρατηθούν για λίγο ακόμα. Όσα ήδη εγκατέλειψαν τα χρωματίζει η ντροπή.  Κι όμως να, ένα μικρό τριαντάφυλλο, το στερνοπαίδι της γέρικης ρίζας, αγνοεί τον περίγυρο και βάζει τα λευκά του. Θέλει  να με αποπλανήσει; Δεν χρειάζεται να προσπαθήσει και πολύ.

Φτάνω στη θάλασσα και κάνω μια στάση. Ο αέρας δεν την αφήνει σε ησυχία. Είναι φουριόζα και αφρισμένη, λες και θα ζητήσει τώρα τον λογαριασμό για όσα την κατατρέχουν. Βαδίζω δίπλα της. Μια έντονη μυρωδιά ξεχύνεται από τα βάθη και   σταγόνες με ραίνουν με μανία. Φτάνω στην παραλία. Χωρίς κόσμο, δίχως ξαπλώστρες και ομπρέλες, μοιάζει με το κουτί της Πανδώρας· ανοιγμένο και άδειο. Ψάχνω για την ελπίδα, πουθενά. Στέκομαι για λίγο και την παρατηρώ. Το κύμα έρχεται με άγριες διαθέσεις. Λίγο πριν φτάσει στο τέρμα, ορθώνεται και απλώνει τα λευκά του νύχια για να κρατηθεί στην άμμο. Δεν τα καταφέρνει, αλλά και δεν τα παρατά. Φαντάζει μάταιο και όμως το επιχειρεί ξανά.

Ο Οκτώβρης έχει ξεχωριστό τρόπο να κάνει αισθητή την παρουσία του. Εσύ πάλι έχεις μοναδικό τρόπο να κάνεις αισθητή την απουσία σου. Μου λείπουν οι ερωτήσεις και οι απορίες που διατύπωνες. Θυμάμαι την τελευταία μας κουβέντα, λίγο πριν οι ανάγκες της ζωής χωρίσουν τους δρόμους μας.

– Έχω χαθεί. Πού βαδίζουμε, έχει μείνει τίποτα όρθιο από όσα πιστεύαμε; Τι νόημα έχει τελικά η ζωή;

Με ρώτησες με ανησυχία στη φωνή. Χαμογέλασα, προσπάθησα να κρύψω την έκπληξη και είπα με ύφος παντογνώστη:

– Η απάντηση είναι μπροστά στα μάτια σου, τόσο προφανής, όσο το φύσημα του ανέμου.

Οι ισχυρισμοί μου, παλιά, είχαν σιγουριά. Την είχε δώσει η πείρα της ζωής, η συμμετοχή μου στα κοινά, οι στοίβες των βιβλίων μου. Όλα όσα κάνουν τον άνθρωπο εγωιστή. Θυμάμαι πως σου μίλησα με υπεροψία για τους νόμους της ιστορίας, τις αναγκαιότητες και τις νομοτέλειες.

– Ο δρόμος που βαδίζουμε είναι μονόδρομος. Μην έχεις αυταπάτες και προπαντός μην έχεις αμφιβολίες. Στο τέλος θα δικαιωθούμε.

Χαμογελάω πικρά με τη σκέψη. Μακάρι να είχα την παλιά βεβαιότητα. Μεγάλη υπόθεση η πίστη, τυχεροί οι πιστοί. Έχουν καθαρίσει με τις απαντήσεις και κυρίως με τις ερωτήσεις που δεν κατατρώγουν τα σωθικά τους. Είναι πλήρεις και ευτυχισμένοι. Τι κρίμα, ο χρόνος που πέρασε λειτούργησε ανάποδα για μένα και ανέτρεψε σιγουριές, πέταξε στα σκουπίδια αναγκαιότητες, σκούριασε νομοτέλειες, διέλυσε ιδεολογίες. Μόνο οι αναμνήσεις μένουν τελικά και να τώρα που με φέρνουν κοντά σου. Σε νοιώθω, βαδίζεις δίπλα μου κι ο αέρας ανεμίζει τα μαλλιά σου. Με ρωτάς με την ίδια παιδική αφέλεια, το ίδιο ερωτηματικό στο βλέμμα σου.

– Έχω χαθεί. Πού βαδίζουμε, έχει μείνει τίποτα όρθιο από όσα πιστεύαμε; Τι νόημα έχει τελικά η ζωή;

Τα λόγια αυτή τη φορά πονάνε. Οι απαντήσεις περισσότερο.

– Άστα να πάνε. Την όποια απάντηση την πήρε και τη σήκωσε ο άνεμος.

Σιωπή. Από κείνες που ραγίζουν φρονήματα.

Κοιτάζω το ρολόι μου, η ώρα έχει περάσει. Φεύγω βιαστικά και προσπαθώ να γυρίσω σελίδα στο βιβλίο της σκέψης μου. Στον γυρισμό να μη ξεχάσω τον μπακάλη. Νερό, γάλα, καθαριστικό. Ένα κρασί μήπως; Ο αέρας όμως έχει τις δικές του προτεραιότητες. Γυρίζει τη σελίδα πίσω ξανά. Το ξανασκέφτομαι:

Παλιά η απάντηση ήταν προφανής όσο το φύσημα του ανέμου. Τώρα πια την πήρε και τη σήκωσε ο άνεμος. Κι αν η απάντηση, φίλε μου, ταξιδεύει με τον άνεμο;

No comments

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *