Μια από αυτές τις μέρες… (Απόσπασμα από το «Είμαστε ακόμα εδώ»)

live-at-pompeii-one-of-these-days-pink-floyd-text-Favim.com-341939

Έφερε στη μνήμη του τη μορφή της τη στιγμή που έσπασε κι έβαλε τα κλάματα. Πόσο εύκολα μπορούσε να προσπεράσει μια τέτοια σκηνή; Ξεροκατάπιε. Δεν είχε απάντηση, τουλάχιστον αρεστή στον ίδιο. Από τη φύση του ήταν άτομο που του άρεσε ο ευθύς δρόμος. Τα ανήλιαγα στενά, τα υγρά μονοπάτια, του προκαλούσαν ζάλη. Ήθελε και πίστευε σ’ έναν κόσμο απλό και εξηγήσιμο. Την αδυναμία που έδειχνε για την Ελένη, όχι μόνο δεν μπορούσε να την ερμηνεύσει, αλλά ούτε καν να την καταλάβει. Εντάξει, είχαν κάτι στο παρελθόν, όμως πέρασαν τριάντα τόσα χρόνια από τότε, μια ολόκληρη ζωή. Βέβαια ήταν και όμορφη. Και έξυπνη. Και διαβασμένη. Ήταν όμως αυτοί λόγοι σοβαροί ώστε να θέσει σε κίνδυνο την καριέρα του, τον γάμο του;

Άναψε κι άλλο τσιγάρο. Ήθελε δεν ήθελε, βάδιζε στα υγρά μονοπάτια που απεχθανόταν. Σαν αντίδραση στις παραπάνω σκέψεις, αντέταξε το επιχείρημα ότι ο ανολοκλήρωτος έρωτας της εφηβικής ηλικίας, κάπου καταχωνιασμένος και ξεχασμένος, εμφανίστηκε και ζητούσε το μερίδιο που του αναλογούσε. Με ένα πηδηματάκι όλα θα πάρουν τον δρόμο τους, δοκίμασε να ξεγλιστρήσει, αλλά τα μάτια της Ελένης τον κοίταξαν για λίγο περιπαιχτικά. Σιγά να μην ξέφευγε τόσο εύκολα. Ξεφύσηξε. Ήθελε επειγόντως ένα ποτό, βολεύτηκε με καφέ. Δεν ήταν εύκολη υπόθεση η Ελένη, ποτέ δεν ήταν. Προσπάθησε να φανταστεί την ύπαρξή του μαζί της. Αν δεν είχαν χωρίσει εκείνη τη μέρα με τον τρόπο που χώρισαν, πώς θα είχαν εξελιχθεί τα πράγματα; Στους λίγους μήνες που ήταν μαζί, η ζωή τους ήταν ένα συνεχές πανηγύρι. Όχι με την έννοια του γλεντιού, αν κι αυτό ποτέ δεν έλλειψε, αλλά με την έννοια του απρόβλεπτου, αυτού που σκοτώνει τη ρουτίνα και την ανία της καθημερινότητας.

Και φυσικά, το σεξ. Εδώ κι αν ήταν πανηγύρι. Ένα μόνιμο ξεφάντωμα των αισθήσεων και των παραισθήσεων. Πρώτη και καλύτερη η όραση – δεν χόρταινε να κοιτάζει και να θαυμάζει το κορμί της. Ένα κορμί που με την αφή και τη γεύση έμαθε κάθε του πτυχή και καμπύλη, κάθε του αρμύρα. Και τότε ήταν που δεν χόρταινε να ακούει τη μουσική που απλόχερα γεννούσαν οι αναστεναγμοί της. Τελευταία και καταϊδρωμένη, ίσως γι’ αυτό και πιο τυχερή, η μυρωδιά του έρωτα. Όσο κι αν το πάλευε, δεν μπορούσε να βρει τις λέξεις για να την περιγράψει και αν για μια στιγμή πίστεψε ότι τις βρήκε, δεν κατάφερνε να τις βάλει στη σωστή σειρά, να σχηματίσει προτάσεις που θα την ερμήνευαν. Αγάπησε τον κόσμο μέσα από τις μυρωδιές της. Αυτό μόνο.

Η τελευταία διαπίστωση τον ταρακούνησε για τα καλά. Πετάχτηκε απ’ το γραφείο και κλώτσησε με μανία την πολυθρόνα. Όλα τα πράγματα έχουν τα όρια τους, σκέφτηκε εκνευρισμένος με τον εαυτό του. Τον ενόχλησε πιο πολύ όχι τόσο η αναπόληση των περασμένων, αυτό το επέτρεπε μερικές φορές, όσο η επίδραση που είχε πάνω του η σκέψη της Ελένης. Τον αποδιοργάνωνε, τον έκανε άλλο άνθρωπο. Κι αυτό δεν του άρεσε   καθόλου. Μια χαρά ήταν έτσι όπως ήταν. Μπορεί να δυσκολεύτηκε και ν’ άργησε, αλλά κατάφερε να βάλει σε τάξη τη ζωή του. Το πέτυχε γιατί κοιτούσε την οικογένεια και τη δουλειά του. Και ερχόταν τώρα από το πουθενά εκείνη που του φέρθηκε τόσο πρόστυχα στο παρελθόν, να τα διαλύσει και τα δύο; Ε, όχι! Αυτό πια πήγαινε πολύ.

Δεν θα σου περάσει Ελενίτσα!                                                          

Όταν λίγο πριν έκανε την ανάλυση και διαπίστωσε ότι η Ελένη πράγματι κινδυνεύει, είχε αποφασίσει να ειδοποιήσει τον υπεύθυνο της παρακολούθησης να έχει σαν κύρια αποστολή την προστασία της σε σχέση με την σύλληψη του Ιωάννου. Δεν τον ειδοποίησε. Άφησε τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους. Πήρε κι εκείνος τον δικό του, αυτόν της επιστροφής στο σπίτι. Δεν πέρασε από το μπαράκι. Βιαζόταν να ξορκίσει το κακό με τη θαλπωρή της οικογένειας. Ένιωσε ανακούφιση μόλις άνοιξε την πόρτα. Είχε πάρει τη σωστή απόφαση και τα πάντα συνηγορούσαν σ’ αυτό. Το παιδί μέσα στο πάρκο χαλούσε τον κόσμο από τα κλάματα. Η γυναίκα του άφησε το αγαπημένο της σήριαλ και τον υποδέχτηκε με φανερή ικανοποίηση στο βλέμμα.

«Α, γύρισες νωρίς! Πάρε τον μικρό να τον καθαρίσεις και να τον ταΐσεις. Σε λίγο θα έρθω να τον βάλω για ύπνο».

Το είπε με γλυκύτητα στη φωνή της κι επέστρεψε στο καθήκον της παρακολούθησης. Ο Σγουρός δεν είχε λόγο να παραπονεθεί. Μια χαρά σήριαλ ήταν το «Η ζωή της άλλης». Με καταστάσεις βγαλμένες απ’ τη ζωή, με χαρακτήρες ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Άσε που είχε για επένδυση και ροκ μουσική από τη δεκαετία του 70· ποιοτικά πράγματα. Ήταν και το άλλο: Αργούσε πολύ στη δουλειά τώρα τελευταία και δεν απολάμβανε όσο θα ήθελε τον γιο του. Άλλαξε την πάνα υπό τους ήχους του θρυλικού «One of these days». Ευτυχώς που ο Mason ακούγεται μέσα από παραμορφωτή και δεν κατάλαβε τον μοναδικό στίχο του τραγουδιού: «Μια από αυτές τις μέρες θα σε κόψω σε μικρά κομματάκια». Απόλαυσε όμως την πρωτότυπη μουσική του, τις απίστευτες βουτιές που κάνει ο Gilmour με τη κιθάρα του. Όχι, δεν είχε παράπονο.

***

Αυτή θα μπορούσε να ήταν μια εξέλιξη στη ζωή του. Μόνο που δεν ήταν. Στην πραγματικότητα, ο Σγουρός δεν είχε ακούσει ποτέ Pink Floyd. Το πολύ να χόρεψε σε κανένα πάρτι της δεκαετίας του 70 το «Τρελό διαμάντι», αλλά αυτό το γεγονός, σπρωγμένο από την αδιαφορία του, αυτοκτόνησε πολύ πριν γίνει ανάμνηση. Επομένως, τίποτα από τα παραπάνω δεν συνέβη. Η απουσία της ανάμνησης από μια τόσο δύσκολη σκηνή, δεν απορρόφησε τους κραδασμούς που δημιούργησε ο θυμός του. Απλώς πρόσθεσε άλλο ένα τούβλο στον ετοιμόρροπο τοίχο των προσωπικών του αδιέξοδων.

 

 

 

No comments

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *