Πρώτη Μαΐου

Η τελευταία πινελιά στην ιεροτελεστία του ντυσίματος μπαίνει. Ο κυρ Γιάννης τοποθετεί, με τον σεβασμό που της πρέπει, την τραγιάσκα στο κεφάλι του. Η μέρα είναι ιερή. Πάει πλατεία. Και τούτη την Πρωτομαγιά δεν θα είναι στα βουνά και τα λαγκάδια να μαζεύει λουλούδια. Έχει ο Μάης μέρες για να το κάνει. Θα είναι στην εργατική συγκέντρωση. Κάτι σαν τάμα. Όπως η συχωρεμένη η μάνα του που κάθε Μεγάλη Πέμπτη άναβε στην εκκλησιά μια λαμπάδα ίσαμε το μπόι της. Η συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς είναι το τελευταίο κάστρο που έμεινε απόρθητο από την επέλαση του χρόνου και τη σκληρή διάψευση των προσδοκιών που κουβαλούσε.
Κόβει το γαρύφαλλο που εξέχει από τον φράχτη μιας αυλής και το βάζει στην τσέπη του πουκάμισου. Η μέρα υπέροχη, από παντού φωνάζει εκδρομή. Συνεχίζει τον δρόμο του με βήμα σταθερό. Βλέπει στο βάθος λίγες κόκκινες σημαίες και νιώθει το σφίξιμο στην καρδιά. Οι αμφισβητήσεις, με τη μορφή όμορφων κοριτσιών, στήνουν τον γνώριμο χορό τους. Προσπαθεί να ξεφύγει, αλλά και πάλι δεν τα καταφέρνει. Πού πήγαν οι δικοί του αγώνες; Πού χάθηκαν οι παλιοί σύντροφοι, οι υποσχέσεις, οι προοπτικές; Πλησιάζει στην πλατεία και αναρωτιέται αν άξιζε τον κόπο. Τα περισσότερα από όσα πίστεψε και αγωνίστηκε έγιναν φύλλο και φτερό. Σχήματα κατέρρευσαν, ιδέες ξεθώριασαν. Μάχες που έδωσε και έχασε και άλλες που δεν τις τόλμησε ποτέ. Έκανε καλά ή ξόδεψε τη ζωή του κυνηγώντας μια χίμαιρα; Στο τέλος χορεύει το πιο όμορφο κορίτσι. Μήπως τελικά ο γιορτασμός της Πρωτομαγιάς είναι ένα ιδιότυπο ψυχοσάββατο όσων συνεχίζουν για όλους αυτούς που εγκατέλειψαν;
Χαμογελά. Πιάνει το γαρύφαλλο και το μυρίζει. Δεν λέω, όμορφος ο χορός σας και δύσκολα μπορεί κάποιος να σας αμφισβητήσει. Εγώ  όμως το κερί μου θα το ανάψω.
 

 

No comments

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *